مدل‌های تغییرات آب و هوایی كه IPCC طراحی كرده است، نشان می‌دهد در فاصله سال‌های 1990 تا 2100 میلادی میانگین دمای هوای سطح زمین بین 1.1 تا 6.4 درجه سانتیگراد افزایش می‌یابد. هرچند اغلب بررسی‌ها تنها به نشان دادن نتایج گرمایش جهانی تا سال 2100 میلادی اكتفا می‌كنند، اما دانشمندان معتقدند حتی اگر میزان گازهای گلخانه‌ای جو زمین ثابت بماند، اثرات آن تا پایان هزاره سوم پابرجا خواهد بود.

گرمایش جهانی اثرات ناخوشایند فراوانی بر زندگی انسان‌ها و جانوران روی آن می‌گذارد. با گرم شدن زمین، یخ‌های قطبی آب می‌شوند، سطح آب دریاها بالا می‌آید و فصل‌ها شدت بیشتری می‌گیرند. یعنی زمستان‌ها سردتر از همیشه خواهد بود و تابستان‌ها گرم و خشك. این ماجرا بر كشاورزی كه یكی از كلیدی‌ترین صنایع موجود روی زمین است تاثیر ناخوشایند می‌گذارد.

sea-level-hamshahrionline

دانشمندان پیش‌بینی در مورد اثرات سوء گرمایش جهانی را تا آنجا پیش برده‌اند كه می‌گویند با گرم شدن تدریجی زمین، به زودی نوع محصولات كشاورزی زمین‌ها هم تغییر خواهد كرد.

شمالی‌ها از جنوبی‌ها داغ‌ترند

در طول این سال‌ها دمای هوا چه بر سطح آب و چه بر سطح خشكی افزایش یافته است اما افزایش دما بر سطح خشكی به مراتب بیش از سطح آب بوده است. از سال 1979 میلادی تاكنون میانگین دمای هوای سطح خشكی دو برابر دمای هوای سطح آب‌ها افزایش یافته است. (سطح خشكی‌ها در هر دهه 0.25 درجه سانتیگراد گرم‌تر شده در حالی كه این رقم برای سطح آب 0.13 درجه سانتیگراد است.)

اینكه چرا افزایش دمای سطح آب‌ها كمتر از خشكی‌هاست، به دو دلیل برمی‌گردد. یكی اینكه دریاها ظرفیت گرمایی بیشتری نسبت به خشكی دارند و دیگر اینكه دریا از روش‌هایی چون تبخیر می‌تواند حرارت خود را كاهش دهد.

به این ترتیب نیم‌كرده شمالی زمین كه خشكی‌های بیشتری نسبت به نیمكره جنوبی دارد، گرمتر است.

hamshahrionline-worldwarming

تاریخ مكرر

كره زمین تاكنون بارها و بارها گرم و سرد شدن را تجربه كرده است. نزدیك‌ترین این تغییرات 800 هزار سال پیش بود (800 هزار سال در زمین‌شناسی، گذشته بسیار نزدیك محسوب می‌شود) كه زمین هشت دوره یخبندان را تجربه كرد.

پدید آمدن سریع گازهای گلخانه‌ای در اوایل دوران ژوراسیك (حدود 180 میلیون سال پیش) هم سبب شد میانگین درجه حرارت زمین بین پنج تا 9 درجه سانتیگراد افزایش یابد.

تحقیقات كارشناسان دانشگاه انگلیسی اپن Open نشان می‌دهد گرما سرعت فرسایش سنگ‌ها را تا چهار برابر افزایش می‌دهد. همین دلیل سبب شد تا در دوران ژوراسیك، با افزایش دما، دی اكسید كربن هوا با سنگ‌ها تركیب شود و پس از مدتی (البته نه چندان كوتاه) میزان كربن هوا به سطح متعادلش بازگردد.

ضررهای اقتصادی گرم شدن زمین

برخی از كارشناسان اقتصادی در طول این سال‌ها كه بحث گرمایش جهانی در دنیا داغ شد، تلاش كردند میزان ضررهای اقتصادی این گرمایش را در جهان برآورد كنند. تاكنون بیش از یكصد تحقیق در این زمینه انجام شده است، اما هنوز نتیجه یكسان و مشخصی به دست نیامده است. این تحقیقات میزان مضرات اقتصادی گرمایش جهانی را از رقمی در حدود سه دلار برای هر تن دی اكسید كربن تا 95 دلار برای هرتن برآورد كرده‌اند.

نتایج تحقیقات این دانشمندان اما بر یك نكته تاكید دارد: «هرچند كشورهای توسعه یافته بیشترین میزان تولید گازهای گلخانه‌ای را دارند، اما كشورهای در حال توسعه بیشترین آسیب اقتصادی را از گرم شدن زمین می‌بینند.»

پیمان كیوتو و نافرمانان

در سال 1997، سازمان ملل متحد اجلاسی را در شهر كیوتوی ژاپن برگزار كرد. نتیجه این اجلاس تنظیم معاهده‌ای در مورد كاهش گازهای گلخانه‌ای بود. پیمان‌نامه‌‌ای كه به پیمان كیوتو معروف شد.

بر اساس این پیمان‌نامه، كشورهای توسعه یافته از جمله ژاپن ملزم شدند كه میزان خروج گازهای گلخانه‌ای خود را تا سال 2012 میلادی تا 5.2 درصد كاهش دهند. مبنای این كاهش میزان تولید گاز گلخانه‌ای در سال 1990 در آن كشورها بود.

براساس برنامه‌هاى سازمان بین‌المللى محیط زیست UNEP تا سال ۲۰۱۲ باید ۳۶ كشور صنعتى این پیمان‌نامه را امضا كنند و با اجراى این برنامه دى اكسید كربن یكى از مهمترین گازهاى سازنده گازهاى گلخانه‌اى ۴۰ بار در سطح جو كمتر خواهد شد.

تاكنون 140 كشور این پیمان را امضا كرده‌اند اما هنوز آمریكا و استرالیا به آن نپیوسته‌اند. جرج بوش، رئیس جمهور آمریكا، معتقد است اجرای این پیمان زیان اقتصادی بزرگی برای آمریكا به بار می‌آورد زیرا ساختار صنعتی و كارخانه‌های این كشور به گونه‌ای است كه بیشترین آلایندگی را در جهان دارد و اگر آمریكا بخواهد این ساختار را تغییربدهد سال‌ها طول می‌كشد.

به نقل از: همشهری آنلاین